Eerste reisverslag van
mijn 2e verblijf in de Filipijnen :
de vlucht naar de Filipijnen verliep goed.
Van Toulouse naar Parijs, van Parijs naar Hongkong, van Hongkong naar Cebu;
Een lange wachttijd op de luchthaven van Hongkong, groot en mooi airport, vollop duty-free winkels, maar ondanks de belasting-vrije prijzen toch heel duur allemaal nog...
Glitterende en felverlichtte étalages, gangen en wachtruimtes, en zachte kerstmelodietjes op de achtergrond, overal waar je ging. Maar na enkele uren steeds dezelfde band te hebben gehoord, gaat het je eigenlijk wel de keel uithangen.
Een rust-ruimte was er tegen betaling, uit pure opstandigheid ging ik daar dus ook niet heen !
(In Singapore-airport -bij mijn vorige reis- is dat allemaal superdelux en gratis ! !)
DIT SCHREEF IK AL TER PLEKKE en stond nog in 'concepten' :
Ik zit hier nu zo'n 7 uren voor in de tijd op jullie,
en ben hier druk bezig...Met wàt ?
Met kleinzoon naar en van school brengen, samen met de hulp;
met het spelen en babbelen met de 20 maanden oude kleindochter...
in het engels en in het frans met af en toe een nederlands woordje ertussendoor;
na het huiswerk : knutselen !
na het dutje : buiten wandelen,
met hoed en zonnebril op, de "ai-aï-s" kijken (de buur-honden)
en de wondermooie planten en bloemen, want al is het hier 'winter',
altijd vanalles wat toch bloeit !
Vanavond het eerste "winterse weer" : een onweersbui van je welste, maar het water wat naar beneden klettert is warm.... àlles is wàrm in feite ! Maar ik begin eraan te wennen.
(toegevoegd : dit was het staartje van het noodweer op het eiland Mindanao waar vele
slachtoffers vielen, maar na élke ramp bouwen zij hun hutjes, huisjes op palen e.d. TOCH weer in die gevaarlijke gebieden, in de rivier en de zee of heel kort aan de rand, wat bij een volgende -geregeld voorkomende- tornado of hevige storm wéér tot een katastrofe leidt, zij "leren" er niet van, zij 'kijken niet vooruit', dat is een algemene 'karakter-trek' van de meeste Filipijnen...)
Deze week ook voor het eerst met jeepney's gereisd, naar de enorme suppermarkten ( Mall ) en vandaag ook naar de Carbon-market waar in de min of meer armoedige opgelapte aanelkaar hangende kraampjes van àlles te koop is... Ik heb er alvast een paar extra plastic crocs gekocht voor als we straks naar het strand gaan, en bontgekleurde poetsdoekjes, zo geinig van aan elkaar gestikte restlapjes, dik als een spons, heel handig ! Voor maar een paar centen en daar verdienen ze dan nog wat aan....
Wachtend op mijn schoondochter bij een punt van de jeepney-opstap werden me kerstliedjes gezongen door 2 kleine jongetjes, die kregen dus gelijk al mijn muntjes in de hand, en blij, met nog een extra ' happy new year ' en bedank-liedje erachteraan huppelden ze weg...
Gelukkig waren er geen andere kinderen in de buurt, anders wordt je overrrompeld en ingesloten in een grote kring kinderen die allemaal wel iets van je willen....
Op de Carbon-market gelachen met zo'n ouder marktmanneke, terwijl schoondochter de mooiste vruchten uitzocht en ik daar een foto van maakte, zei hij : "Pretty woman !"
"Yes", zei ik, "they are all pretty women !" want er waren meer dames fruit aan het uitzoeken..
"Do you know Elvis Presley ?" vroeg ie mij, "Yess !" zei ik en daar stonden we met z'n tweeën zowaar "Pretty Woman" te zingen, tussen al die kraampjes in die enorme hitte onder die zeildoeken en golfplaten "dakjes".... Schoondochter stond er mee te lachen, dong nog wat van de prijs af en op naar de volgende rijen kraampjes...
Terug thuis toen zoon terug van zijn werk kwam,
liet hij nog eens Pretty Woman uit een van zijn play-lists horen, van......
Roy Orbisson ! !
Wat heb ik elke dag genoten, onbeschrijfelijk ! Ook een doop van volwassenen meegemaakt in de kerk die schoondochter bezoekt, mooie koorzang, zoiets had ik ook nooit eerder gezien. Ik heb het hier dus best naar de zin, al vergeet ik jullie niet ! !
Morgen is het kerstfeest op school, en dan heeft kleinzoon zijn vakantie, zoon werkt nog enkele dagen langer, dus trek ik heerlijk nog met schoondochter op !
zo veel mogelijk op de Filipijnse manier, heerlijk !
Knuffel van een bezweet lijf,
maar smelten doe ik nog niet...
liefs, hanny
HET VERVOLG
MET EEN TERUGBLIK VANUIT
( WEER THUIS IN ) ZUID FRANKRIJK :
Inderdaad had ik een hele fijne tijd in de Filipijnen,
de eerste week in de Filipijnen min of meer op z'n Filipijns samen met mijn schoondochter, omdat Zoon nog een week moest werken en ook Kleinzoon moest die week nog naar school. Met de 'helper' (dienstmeisje) ging ik mee kleinzoon van- en naar school brengen, een privéschool met een 'wachter' in uniform voor de ingangspoort...
Nee, je gaat zo maar niet in en uit de school en neemt er ook niet zo maar een kind mee, wel een veilig gevoel...
al is het voor ons een vreemd idee zo'n 'bewaker' bij de school....
Ik ging dus met het dienstmeisje mee, want ik ben er niet gerechtigd / ingeschreven om hem af te halen.
We waren ook de laatste dag voor de Kerstvakantie op het school-kerstfeest, een leuke, vrolijke boel, elke klas deed iets op het toneel ( dans en zang ), met als rode draad :
De Kerstman op gaan zoeken op de Noordpool....
allemaal in een voor hun stuk gepast (verplicht) kerst-kostuum.
( door de ouders te kopen natuurlijk... een heel gedoe,
bij zo'n grote Mall-supermarkt, zal wel een goede vriend van de schooldirecteur zijn, zo heeft die gelijk weer extra klandiezie...)..
Maar de voorstelling was wel heel leuk, dat moet gezegd worden.
Een andere vreemde gewaarwording voor mij
als je bij het in- en uitgaan van de residentie-gate, = toegangspoort tot de afgesloten woonwijk, ( en ook als we aankwamen en weggingen bij de school !) begroet wordt als 'inwoonster' of zoals in mijn geval als blanke "familie-vàn inwoners"... ( mijn schoondochter ook, want ze weten dat die er als vaste bewoonster woont ).
IK werd begroet, "Goodmorning ma'am" met de hand aan de pet door de wachters, maar niet het (inheemse) dienstmeisje....
Na enkele keren vond ik dat welletjes en zei aan hen in het wachters-burootje :
"Je mag ook wel goedendag zeggen tegen hààr", ( wijzend op het dienstmeisje*), "zij is het per slot die mijn kleinzoon brengt en haalt en in- en uitgaat èlke dag ! !"
Ik weet niet welk protocol ik overhoop gooide,
maar van toen af zeiden ze 2 x " 'morning ma'am".... voor mij èn voor haar*
Toch te gek dat zijzelf hun eigen mensen 'diskrimineren' !
Zijzelf* vond het maar gewoon, alhoewel ik een tinteling in haar ogen zag toen ze haar ook voortaan begroetten....
Met Schoondochter dus in het filipijnse 'openbaar vervoer' : de jeepney... een bont gekleurde met veelal religieuse beschilderingen ter bescherming en zegening van het voertuig en zijn chauffeur - en waar dan de inzittenden
ook van mee profiteren natuurlijk - groot model jeep,
met achterin in de lengte aan weerszijden banken voor de passagiers.
Hutje op mutje, maar door de open zijkanten (boven de 'rugleuning') waait het door het rijden zodat het er niet te warm in is.
Je stapt er achter in, geeft dan het geld door aan de reeds inzittende mensen die het doorgeven aan de chauffeur, en zo komt ook het eventuele wissel-geld terug...
Sommigen betalen pas net voordat ze uitstappen,
die 'spelen op zeker' want het wil nog wel eens dat zo'n jeepney met pech valt, en dan moet je òf wachten tot het verholpen is (àls 't kàn) òf je moet tevoet verder en een andere jeepney nemen ( en weer betalen dus)...
Er zijn ook 'jeepney-lijnen' en soms moet je overstappen op een andere jeepney om op een bepaalde plaats in de stad te komen (net als bij ons de lijn-bussen eigenlijk)
Er schijnen ook 'haltes' te zijn, je moet dat maar weten want er zijn geen paaltjes of borden...
En de jeepneys stoppen ook als er iemand aan de kant van de stoep staat, in de hoop dat ie instapt... ( ook al hoeft ie alleen maar over te steken ) en ze wenken heftig om je toch maar te laten instappen...
Ook voor die 'dienst-lijnen' moet je dat door ervaring maar leren welk nummer wààr naar toe gaat, er staat wel het startpunt en waar ie heen gaat op de jeepney, maar hoé en wààr ie langs rijdt kun je niet zien of daar is geen planning voor zoals wij dat voor trein-, bus- en tram-lijnen hebben.
Het is dus een rijden en stoppen, je wordt er 'enigszins' door elkaar geschud, en op 'spitsuren' en met de kerst-drukte proppen ze die dingen vol mensen, het woordje 'vol' kènnen ze niet, bijna op elkaar's schoot.....
In die gevallen namen wij toch maar een taxi,
die even veelvuldig langskomt als de jeepney's.
Gelukkig had ik dus een goede gids bij me, alleen zou ik dat nooit aangedurfd hebben.
Ik was ook de enige 'vreemdeling' in dat vervoer.... maar een hele interessant ervaring vind ik.
Samen naar de grote op amerikaanse leest geschoeide "Supers" ( Mall's ) maar ook naar de
"Carbon-market" een soort soukh, van 'bric-en-brac' samengestelde standjes, deels op de rijweg,
deels tegen de muur van gebouwen aan, zo 'overkapte' steegjes vormend van zeildoek, golfplaten
of planken, en waar werkelijk ook vanalles te koop is- wel op de plaatselijke bevolking gericht, niet zo toeristies dus.
Door de overkapping is het wat duister, dus zijn er lampen geïnstalleerd, met aan elkaar gedraaide kabeltjes en hele trossen warrige verdelingen... Door die 'verlichting' en de aanelkaar gebouwde standjes is het er ook benauwd héét, waterleidingen zie je op zo'n zelfde manier aan elkaar gefrut ( mèt af en toe een waterméter ertussen, waar men zich op 'aanluit', met de nodige lekkende koppelingen )
Een belévenis, met allerlei luchtjes en huiselijke tafereeltjes, want veel van die mensen wònen in hun "(s)tentje"....
Het vismarkt-gedeelte mijden we liever, de luchtjes dààr zijn voor ons westerlingen niet te harden.. zeker midden op de dag !
Groenten en fruit, kruiden en specerijen zijn er mooi, tamelijk fris en niet duur, textiel, schoenen, speeltjes, sierraden, gereedschappen, huisraad e.d. ook niet (voor òns) - in ieder geval veel goedkoper dan in die Reuze-Supers ! Ik heb er plastic crocs gekocht voor aan de zee, schoondochter stond een eindje verder en dus dacht die venter dat ik als toeriste kwam... Hij vroeg dan ook een prijs voor die crocs die mij wel veel hoger leek dan overal elders, dus vroeg ik luidop aan schoondochter verderop: "Da's wel duur hè, 600 piso ?" en legde ze terug op de stapel... "Ze zijn niet duurder dan 150 of 200 piso", zei schoondochter ook hardop in mijn richting.... De goeie man had het begrepen, en zei me, "voor 400 piso dan" waar ik -de filipijnse gewoonte aannemend- nog 100 piso afdong, want 300 wilde ik er wel voor betalen, heeft ie toch wàt méér... Zo was ik dus een paar plastic crocs rijker.
Ook kocht ik er specifieke vaatdoekjes, die ik al in gebruik had gezien in schoondochter's keuken :
van aan en op elkaar gestikte textielresten en rond geknipte 'spons-dikke' rondjes om de boel mee schoon te maken en die je in de was doet en weer hergebruikt, ( zoals er vroeger ook bij ons textiele vaatdoeken waren voor het synthetisch spons- en -doekjeswerk ) Zeer ekologisch en leuk kleurig en fleurig !
Ik heb bij ieder soeveniertje ook van die kleurige vaatdoekjes bij gedaan, zo verdienen die mensen wat en wij worden hier misschien ook iets eko-logischer....
Volgende keer meer,
ik moet hoognodig mijn in de zeer tochtige Parijse metrogangen (en door verschillende stortbuien te zijn ondergaan) opgelopen fikse verkoudheid verzorgen,
het kruidentheetje staat te trekken....
( ui - knoflook - salie - vlierbloesem en mijn zeer
probate huismiddeltje: enkel korrels brute propolis )
Santé ! Proost !
Liefs, hanny
Enkele JEEPNEY 's :
(BRON: Wikiepedia)
er zijn er ook modernere, minder bont van kleur en chroom, maar deze hebben wel de meeste charme..
( op de zwarte blaak na die er achter uit komt..)
Panneau indiquant un arrêt
(Luchon, Manilla 2006)
( zo'n bord zag ik
in heel Cebu niet...! )
liefs , hanny 
